PDA

Επιστροφή στο Forum : αγγλικο σετερ, λαβερακ σετερ / english setter.



georgesfind
11-30-2010, 10:12 PM
ΟΝΟΜΑΣΙΑ: Αγγλικό Σέτερ, Λάβερακ Σέτερ.
ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ: Μεγάλη Βρετανία.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΣΕΤΕΡ.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ:
Το Αγγλικό Σέτερ είναι απόγονος των βρετανικών Σπάνιελ και το βρίσκουμε σε πολλές απεικονίσεις του 16ου αιώνα να κυνηγά πουλιά, ιδίως πέρδικες. Στην συστηματική και επιλεκτική αναπαραγωγή συνέβαλε ο σερ Έντουαρντ Λάβερακ ο οποίος ξεκίνησε να ασχολείται με αυτή (την αναπαραγωγή) την δεκαετία του 1820, και για μεγάλο χρονικό διάστημα τα σκυλιά αυτά ήταν γνωστά σαν Λάβερακ Σέτερ.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΣΕΤΕΡ.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Είναι ένα κομψό κυνηγετικό σκυλί που το ύψος του κυμαίνεται από 61 μέχρι 69 εκ. και το βάρος του από 25 μέχρι 30 κιλά. Έχει μακρύ και ελαφρύ κεφάλι με αδύνατο κρανίο. Η μουσούδα είναι τετράγωνη, τα σαγόνια δυνατά, τα ρουθούνια ανοιχτά και τα χείλη ελαφρώς χαλαρά (κρεμαστά). Τα εκφραστικά μάτια είναι σκούρα και ωοειδή. Τα αυτιά ξεκινούν χαμηλά, είναι κολλητά στα μάγουλα, σχετικά μακριά και η πάνω πλευρά είναι καλυμμένη από απαλό μεταξένιο τρίχωμα Η ουρά είναι ελαφρώς στραμμένη στην άκρη, καλύπτεται από μακρύ, θυσανωτό τρίχωμα και καταλήγει σε λεπτή άκρη. Το τρίχωμα είναι μακρύ και γυαλιστερό, ελαφρά κυματιστό αποτελούμενο από λεπτές μεταξένιες τρίχες, είναι μακρύτερο στα αυτιά, στο στήθος, στην ουρά και στο πίσω μέρος των ποδιών. Το χρώμα είναι λευκό σε συνδυασμό με μαύρο ή πορτοκαλί ή κίτρινο ή μελανό, μπορεί να είναι ακόμη τρίχρωμο (άσπρο, μαύρο, κόκκινο ή άσπρο, μελανό και κόκκινο).

Η ΖΩΗ ΜΕ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΣΕΤΕΡ.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Είναι ένα φιλικό, καλόκαρδο σκυλί που δένεται με τον ιδιοκτήτη, αγαπά τα παιδιά και έχει διάθεση για παιχνίδι. Είναι πολύ ενεργητικό σκυλί, ιδιαίτερα συνεργάσιμο και εκπαιδεύεται εύκολα. Είναι καλός βοηθός στο κυνήγι (φέρνει το θήραμα) αλλά και ιδανικός σύντροφος. Ο ιδανικός τόπος διαμονής του είναι σε ανοιχτό, ελεύθερο χώρο (κήπο ή αγρόκτημα) για να μπορεί να τρέχει χωρίς εμπόδια. Μπορεί να κοιμάται έξω από το σπίτι, και το τρίχωμά του χρειάζεται βούρτσισμα. Έχει ανάγκη μέτριας ποσότητας τροφής και πολλής άσκησης για να εκτονώνεται, ειδικά αν δεν χρησιμοποιείται σαν κυνηγόσκυλο πρέπει να γυμνάζεται έντονα και καθημερινά. Μπορεί να παρουσιάσει δυσπλασία ισχίων.

georgesfind
12-17-2010, 06:28 AM
ΑΓΓΛΙΚΟ ΣΕΤΤΕΡ
(http://www.okade.gr/english-setter?format=pdf)
(http://www.okade.gr/english-setter?tmpl=component&print=1&page=)

Το Αγγλικό Σέττερ 1576-1996

H ιστορία, του Σέττερ ξεκινά από το "σπάνιελ". Η πρώτη αναφορά στο Σέττερ το περιγράφει σαν ένα σπάνιελ ειδικά εκπαιδευμένο που χρησιμοποιείτο τότε για να πιάνουν τα πουλιά με το δίχτυ. Το μάθαιναν να ξαπλώνει για να μπορούν να ρίξουν το δίχτυ από πάνωτου, Στο άρθρο αυτό δεν θα αναπτύξω με λεπτο* μέρειες την εξέλιξη του αγγλικού Σέττερ, αλλά θα ήθελα σε γενικές γραμμές να χρησιμοποιήσω αυτή την ανα* δρομή στο παρελθόν με σκοπό να αξιολογήσουμε με ειλικρίνεια και αυτοκριτική αν τα διδάγματα που μας άφησαν οι μεγάλοι εκτροφείς, οι οποίοι μας χάρισαν αυτό το σπουδαίο Ζώο, έπιασαν τόπο ή πήγαν χαμένα.
Η σημερινή πρακτική για κάποιον που αναζητά ένα άξιο Σέττερ συνίσταται στη μελέτη κυρίως των φυσικών προ*σόντων των πρωταθλητών αγώνων και στην αναζήτηση ενός καλού γεννήτορα με ένα καλό πεντιγκρί.
Επανέρχομαι όμως στα ανωτέρω για να τονίσω με μεγάλη απογοήτευση ότι σήμερα, από την θεσπέσια κληρονομιά που μας άφησαν οι Ηarrison,Laverack,Lieweillin,Haumphrey , δεν υπάρχει ούτε ένα καθαρό*αιμο Ζώο από αυτά. Δεν υφίσταται σήμερα ούτε ένα 100% Laverack ή Liewellin όσο και αν διατείνονται μερι*κοί εκτροφείς ότι διατηρούν τις γραμμές τους καθαρές. Οι ευθύνες για την εξαφάνιση αυτής της κληρονομιάς θα πρέπει να αναζητηθούν σε όλους εκείνους που δεν εδιδάχθησαν τίποτε από την μέθοδο και την πρακτική εκτροφής από τους Laverack, Liewellin η και Humphrey, αλλά επιμένουν να αγνοούν συστηματικά αυτούς τους χρυσούς κανόνες επιτυχίας, Αλλά ας προχωρήσουμε τώρα προσεχτικά σε μια σύντομη αναδρομή που ίσως μας επιτρέψει να συνάγωμε χρήσιμα συμπεράσματα.
Το 1873 που ιδρύθηκε ο Αγγλικός Κυνολογικός Όμιλος, η φυλή των Αγγλικών Σέττερ περιέκλειε όλα τα Σέττερ όλων των χρωμάτων. Αξιοσημείωτο δε είναι το γεγονός ότι τα περίφημα Liwellin σήμερα στην Αμερική, Βέλγιο, και Ν. Αφρική είναι καταχωρημένα στη γενεαλογία σαν ξεχωριστή φυλή.


Η κληρονομιά των Σέττερ περνά από τον κληρικό Ηarisson από το Carlisle Cumbria της Β. Αγγλίας που είχε κλειστή δική του εκτροφή επί 30 χρόνια, στον Laverack που πήρε από τον Ηαarrison τα πρώτα του σκυλιά. Από τον Laverack που έζησε μέχρι το 1877 τα Σέττερ περ*νούν στα χέρια του Purcell Liewellin και εν συνεχεία τα ίδια σκυλιά περνούν στα χέρια του William Humphrey που απεβίωσε το 1963 στο σπίτι του στο Lakeside Cottage στο Shopshire σε ηλικία 80 ετών.
Πώς ήταν όμως τα Σέττερ του Laverack.Ποια ήταν τα πραγματικά φυσικά τους προσόντα; Πολλά έχουν λεχθεί για αυτά, ότι ήταν μεγαλόσωμα κ,τ,λ., αλλά η αλήθεια είναι ότι τα Σέττερ Laverack ήταν σκυλιά ιδανικά για να γεμίζουν την τσάντα του κυνηγού. Δεν ήταν όμως κατάλληλα για αγώνες, όχι επειδή υστερούσαν σε φυσι*κά προσόντα αλλά γιατί ήταν ξεροκέφαλα και δεν δέχονταν εύκολα την εκπαίδευση. Διέθεταν όμως φοβερό πάθος, μεγάλη αντοχή, και εξαιρετικές κυνηγετικές ικανό*τητες.
Είναι σε όλους σχεδόν γνωστό ότι ο Laverack κυνηγούσε τα Σέττερ του από το πρωί μέχρι το Βράδυ κάθε μέρα και επί τρεις συνεχείς εβδομάδες. Από την άλλη μεριά ο Liewelin που είχε μεγάλο πάθος για τους αγώνες αντελήφθη νωρίς ότι ενώ τα Laverack ήταν σπουδαία Σέττερ, εν τούτοις για να τρέξουν σε αγώ*νες κυνηγετικών ικανοτήτων έπρεπε να Βελτιωθούν ακόμη περισσότερο.
Στο Αγγλικό Σέττερ "Dan", του Τhomas Statter, ο Liewellin διέκρινε ότι ήταν ο επιβήτορας που διέθετε εκείνα τα κατάλληλα προσόντα που έλειπαν από τα Laverack .Αγόρασε τον Dan στο υπέρογκο ποσό για την εποχή των 300 στερλινών. Ο "Dan" ήταν γιος του Barclay fields Duke και της Rhoebe.Ήταν ένα εξαιρετικά συγκροτημένο Σέττερ με μυαλό και εδέχετο με ευκολία την εκπαίδευση, σε αντίθεση με τα Laverack που σε γενικές γραμμές ήταν φοβερά ανεξάρτητα και είχαν φωτιά μέσα τους. Ο Laverack ήταν φτωχός και ο Llewellin πλούσιος όμως και οι δύο πέτυχαν και έγραψαν τις πιο σπουδαίες σελίδες στην ιστορία των Σέττερ. Τα _Llewellin Σέττερ γνωρίζουν μεγάλες επιτυχίες στους αγώνες στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική και αποτελούν το μέτρο ποιότητας.

Οι αγώνες εκείνο τον καιρό είχαν μεγάλη χρονική διάρ*κεια. Kαι οι τρεις μεγάλοι Laverack , Liewellin και Humphrey χρη*σιμοποίησαν περίτεχνα και με ευλάβεια την κλειστή ανα*παραγωγή, αλλά επέλεγαν τα καλύτερα σκυλιά πάντα μέσα από συνθήκες πολύωρων κυνηγετικών εξορμήσεων. Έτσι κατάφεραν να έχουν καθαρές γραμμές εκτροφής που και οι τρεις μαζί συμπληρώνουν σχεδόν τα 150 χρόνια. Ο Liewellin Ζευ*γάρωσε τα Laverack με την γραμμή αίματος του Τhomas Statter, και αυτό μόνο μια φορά. Ο Ηumphrey ακολούθησε περίπου τον ίδιο τρόπο εκτροφής. Διατηρούσε τις γραμμές Βοndhu και Wind Em και ήξερε καλά πως να τα Ζευγαρώνει μεταξύ τους. Σήμερα όμως κανείς δεν μπορεί να υπερηφανεύεται ότι μιμήθηκε τους μεγάλους της κυνοφιλιας. Μόνη εξαίρεση αποτελεί ο κ. Guberti του κυνοτροφείου Del Vento ο οποίος εδώ και αρκετά χρόνια χρησιμοποιεί κλειστή αναπαραγωγή. Τα πόιντερ του φυσικά δεν επιλέγονται από τον ίδιο για τα φυσικά τους προσόντα αλλά τουλάχιστον δοκιμάζονται στους αγώνες και το κυνήγι από τους άλλους. Παρ' όλα αυτά τα Pointer Del Vento επικυρώνουν τα ανωτέρω, για την αξία τους καθώς και γα τα ομοιόμορ*φα χαρακτηριστικά τους, ιδίως δε στον τρόπο που καλπάζουν.
Η ανοιχτή αναπαραγωγή σίγουρα έχει επιφέρει σύγχυση. Το πεντιγρί που μας δείχνει συνήθως τρεις Βαθμούς συγγενείας είναι ουσιαστικά άχρηστο για να μελετήσει ένας σοβαρός εκτροφέας τις ρίζες του σκυλιού που θέλει να χρησι*μοποιήσει στην εκτροφή του. Το πεντιγρί έπρεπε να δείχνει τουλάχιστον 15 γενεές. Σήμερα ακόμη και το ελάχιστο που Ζητά κάποιος από έναν υιό πρωταθλητού είναι να κυνηγά καλά, αλλά ακόμη και αυτό το αυτο*νόητο δεν είναι κοινό γνώρισμα των σημερινών εκτροφών. Ίσως η λέξη καλός γεννήτορας που αναζητούμε όλοι με τόσο πάθος και ελπίδα να είναι μια ουτοπία. Αν μετρήσομε τους σύγχρονους γεννήτορες δεν ξεπερνούν τους πέντε στα Σέττερ και προσωπικά θα ήθελα να τονίσω ότι οι μεγάλοι της κυνοφιλίας δεν αναφέρονται στη λέξη γεννήτορας τόσο πολύ, αλλά μάλλον σε μια επιτυχημένη γέννα και στη μετέπειτα διατήρηση της επιτυχημένης γραμμής αίματος με κλειστή αναπαραγωγή για πολλά χρόνια.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η δυναστεία των Laverack, Liewllin, και Humphrey χρησιμοποίησε ένα σύστημα αναπαραγωγής που συνίστατο στην διατήρηση δύο ή τριών (οικογενειών) γραμμών αίματος και όταν η κλειστή ανα*παραγωγή συναντούσε δυσκολίες τότε τις διασταύρωναν μεταξύ τους μόνο. Με αυτό τον τρόπο διατήρησαν τις ίδιες γραμμές επί πολλά χρόνια. Παρ' όλο ότι το σύστημα ήταν εμπειρικό, είχε φανταστική επιτυχία. Αξιοσημείωτο δε είναι το γεγονός ότι όταν απεβίωσε ο Liewellin τα σκυλιά του είχαν εκείνη την εποχή κατά τρία τέταρτα αίμα Laverack γεγονός που μαρτυρεί ότι με τα χρόνια, την επιλογή και την εμπειρία ο Liewellin κατάλαβε πώς να αξιολογεί και να χειρίζεται όλη τη διαδικασία της αναπαραγωγής, το ταμπεραμέντο των Σέττερ Laverack, πράγμα που στην αρχή της αναπαραγωγής επιχείρησε να λύσει με έξωθεν Ζευ*γάρωμα. Κάθε σχεδιασμός αναπαραγωγής πρέπει να γίνεται λαμβάνοντας υπ' όψη ότι τα χαρακτηριστικά κληρονομούνται ξεχωριστά και όχι μαζικά. Έτσι θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι όλα τα πόιντερ χρώματος καφέ - άσπρο έχουν καλή όσφρηση, απλά διότι αυτά τα δύο χαρακτηριστικά η όσφρηση και το χρώμα προέρχονται από δύο διαφορετικά μεταξύ τους γονίδια. Γενικά υπάρχει μεγάλη δυσκολία να εντοπίσομε τα χαρακτηριστικά που κληρονομούνται. Αλλά το μεγάλο πλεονέκτημα της κλειστής αναπαραγωγής είναι ότι μπορούμε να εντοπίσομε τα μη καλά άτομα με σοβαρά ελαττώματα και προοδευτικά να τα θέσομε εκτός της διαδικασίας αυτής.

Οι εκτροφείς όμως των κυνηγετικών σκύλων δεν ενδιαφέρονται για το χρώμα του τριχώματος, αλλά ενδιαφέρονται κυρίως αν κληρονομούνται χαρακτηριστικά όπως, π.χ. ο τρόπος που φέρει το κεφάλι το ΡοίητβΓ όταν ερευνά το τερέν. Στο ΒιΒλίο του Winge αναφέρεται ότι ο τρό*πος που φέρουν το κεφάλι κατά την έρευνα τα Πόιντερ και τα Αγγλικά Σέττερ είναι κυρίαρχο στοιχείο κληρονομικότητας επί του τρόπου που κυνηγούν με το κεφάλι χαμηλά οι Ηπειρώτικες φυλές. Έτσι αν από δύο γονείς που ψάχνουν με το κεφάλι ψηλά γεννηθεί ένα σκυλί που ψάχνει με το κεφάλι κάτω, σίγουρα τότε και οι δύο γονείς έφεραν μέσα τους το υποτελές γονίδιο για το κεφάλι κάτω.
Αυτά τα ανέφερα για να εξηγήσω ότι ένα υποτελές μη επιθυμητό γονίδιο μπο*ρεί να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Ο μόνος δε τρόπος για να εντοπισθεί είναι η κλειστή αναπαραγωγή που φέρει γρήγορα στην επιφάνεια τα κρυφά και μη επιθυμητά γονίδια, δίδοντας μας την ευκαιρία να τα αποβάλλομαι από την εκτροφή μας. Έτσι λοιπόν επιβεβαιώνεται το σύστη*μα εκτροφής που χρησιμοποίησαν οι μεγάλοι εκτροφείς με μεγάλες επιτυχίες και η αποτυχία των σημερινών εκτροφέων. Η κλειστή εκτροφή έχει κινδύνους, αλλά όταν γίνεται με σύνεση και παρατηρητικότητα έχει πλεονεκτήματα, ενώ αντιθέτως η ανοικτή εκτροφή δημιουργεί και διαιωνίζει προβλήματα που ταλαι*πωρούν γενεές ολόκληρες επί πολλά χρόνια και δεν προσφέρει την ομοιογέ*νεια και την Βεβαιότητα της καλής κυνηγετικής αξίας στα σκυλιά.
Βιβλιογραφία
Περιοδικό ΟΚΑΔΕ
Internet

georgesfind
12-17-2010, 06:44 AM
Το στυλ φέρμας του αγγλικού σέττερ

Του Απόστολου Αποστολάτου



Όταν μιλάμε για το στυλ της φέρμας του αγγλικού σέττερ, αυτού του θαυμάσιου κυνηγόσκυλου, το οποίο συνδυάζει τη μεγάλη κυνηγετική ικανότητα με τη γοητευτική μορφολογία το γλυκό βλέμμα το οποίο έχει ιδιαίτερη σημασία, πρέπει να το συγκρίνουμε με τΆ άλλο αριστούργημα των άγγλων εκτροφέων: το pointer. Γιατί αυτή η σύγκριση; Γιατί αυτοί οι δύο σκύλοι αν και είναι μακριά σαν μορφολογικοί χαρακτήρες αλλά και σαν νοοτροπία, είναι πολύ κοντά ως πνεύμα και ως νόημα εργασίας. Αμφότεροι βασίζουν στην ταχύτητα (με διαφορετικές ψυχολογικές σχέσεις) την απληστία τους στην έρευνα, την πεισματική θέλησή τους να βρουν το θήραμα, τον ίδιο τρόπο να χρησιμοποιούν την όσφρηση, την εξαιρετικά πλαστική και σίγουρη φέρμα, που δύσκολα συναντάμε σΆ άλλες κυνηγετικές φυλές. Setter & pointer αντιτάσσονται και αλληλοσυμπληρώνονται, για ένα ίδιο αποτέλεσμα, που δεν είναι άλλο από το να πραγματοποιούν αριστουργήματα στο τερρέν, όταν αυτό ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία τους, που δεν είναι άλλη από αυτήν των δυνατών καλπαστών και όταν αυτό είναι εποικισμένο από εκείνα τα θηράματα τα οποία είναι στο ύψος των οσφρητικών τους δυνατοτήτων.
Το αγγλικό σέττερ ονομάζεται από πολλούς «αιλουροειδές»: άλλοι το αρνούνται. Αν λάβουμε υπΆ όψη μας την ουσία της φυλής έχουν δίκιο οι δεύτεροι. Αν παραβλέψουμε όμως τις επιστημονικές κατατάξεις, οι οποίες θέτουν το σέττερ μεταξύ των κύνων, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι οι κινήσεις του «σκύλου ντυμένου με μετάξι», είναι πιο κοντά σε εκείνες των αιλουροειδών. Ποιος δεν έχει δει τις γάτες να παραμονεύουν ποντίκια, σαύρες ή άλλα μικρά ζώα ή ποιος δεν έχει δει γατάκια να παίζουν μεταξύ τους; Σίγουρα οι πλαστικές τους κινήσεις θυμίζουν τη φέρμα και το ποντάρισμα του αγγλικού σέττερ.
Ο κορμός τοποθετημένος μεταξύ των ωμοπλατών το φιδίσιο κορμί σε κάμψη, η ουρά πιο χαμηλά από τη γραμμή της ράχης αλλά καλά τεντωμένη και όλες οι αισθήσεις σε ετοιμότητα για να καταφέρουν να συλλάβουν το θήραμα. Δεν είναι λίγες οι φορές που λέω, βλέποντας τις γάτες ή τα λιοντάρια και τις λεοπαρδάλεις στην τηλεόραση, ότι αυτό είναι το πραγματικό σέττερ!!!
Υπάρχουν και άτομα «ξύλινα», τα οποία είναι πάντα όρθια σαν αγάλματα και που μπροστά στο θήραμα, αντί να κάτσουν, σχεδόν σηκώνονται για να κοιτάξουν.
Το γοητευτικό στυλ του αγγλικού σκύλου με τα κρόσσια προέρχεται κυρίως από το ταμπεραμέντο του, από τον ψυχισμό του, τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο που το περιβάλει, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι υποταγμένος σΆ αυτόν, ενώ αντιθέτως είναι ένας εξουσιαστής, παρά το κρυψίνους και προσεκτικό βλέμμα του. Οι θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι αυτός ο σκύλος αποκαλύπτεται σΆ όλο του το μεγαλείο όταν είναι «κατασκευασμένος» σύμφωνα με το στάνταρ της φυλής: αυτό είναι αλήθεια, αλλά εμείς οι χρήστες του σέττερ στους κυνηγότοπους έχουμε καταλάβει, ότι για να συμπεριφερθεί σύμφωνα με τον πραγματικό τρόπο ύπαρξής του, έχει ανάγκη του ιδιαίτερου ψυχισμού που η μητέρα φύση με τη βοήθεια του ανθρώπου του έδωσε, αλλά που δεν είναι πάντα εμφανής, έτσι όπως θα θέλαμε και άλλες φορές είναι κρυμμένος, αντί να εκδηλώνεται προκλητικά, με μία αντίθεση δύσκολη η οποία υπογραμμίζεται στο απαράμιλλο στυλ τη φυλής.
ΓιΆ αυτό το λόγο πολλές φορές, θαυμάζοντας την τυπική φέρμα μερικών ατόμων, μένουμε εκστασιασμένοι από τις αιλουροειδείς κινήσεις τους και τις συμπεριφορές τους. Αλλά έπειτα, βλέποντας τα σε φυσιολογική στάση, παρατηρούμε ότι είναι φτιαγμένα όχι και με τόσο σωστό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι η ψυχή κυριαρχεί της εργασίας και τη μετατρέπει βελτιώνοντας τη, ακόμα και όταν φαίνεται πως δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις από μορφολογικής άποψης. Ας επιστρέψουμε όμως για να εξετάσουμε μία θεμελιώδη έννοια η οποία είναι σχετική με το στυλ του αγγλικού σέττερ ή μάλλον είναι απολύτως απαραίτητη ώστε η στάση της φέρμας να είναι εκείνη η τυπική που όλοι οι παθιασμένοι σεττερόφιλοι αποζητούν: το ανέβασμα της αναθυμίασης πριν τη φέρμα, το οποίο αυτός ο σκύλος θα έπρεπε πάντα να πραγματοποιεί πριν το σταμάτημα. Το θήραμα το οποίο βρίσκεται σΆ ανοικτά μέρη (σέττερ και πόιντερ φτιάχτηκαν για να εργάζονται σε τέτοιο περιβάλλον), αν είναι πραγματικά άγριο, διαχέει τα οσφρητικά του ίχνη σε μία μεταβλητή απόσταση, και το σέττερ το οποίο καλπάζει με το κεφάλι ψηλά, το αντιλαμβάνεται από μακριά, ύστερα γίνεται «μικρούλι», λαμβάνει ήδη μία προσεκτική συμπεριφορά και ανεβάζει καχύποπτα για να πλησιάσει, μέχρις ότου η μύτη του να του δείξει ότι είναι ώρα να σταματήσει, διαφορετικά θα μπορούσε να ξεσηκώσει πρόωρα το θήραμα.
Το αγγλικό σέττερ φοβάται το ξεσήκωμα (το πρόγκιγμα) του θηράματος, αν και μετά είναι ικανό να το καταδιώξει για εκατοντάδες μέτρα: αλλά αυτός ο αρχικός, ενστικτώδης φόβος δημιουργεί αυτή την ατμόσφαιρα προετοιμασίας, η οποία εκδηλώνεται στο ανέβασμα, μακρύ ή σύντομο, ανάλογα με την απόσταση από την οποία γίνεται αντιληπτή η αρχική αναθυμίαση. Αν στο αγγλικό σέττερ λείπει αυτή η φάση στερείται του κυριότερου χαρακτηριστικού του, συνεπώς η φέρμα θα είναι μία πράξη χωρίς καμία πλαστικότητα και με πόζα όχι τυπική.
ΣΆ αυτό το σημείο πρέπει να ανεβάσουμε στη σκηνή το μεγάλο του «αντίπαλο», το πόιντερ διότι στο ανέβασμα της αναθυμίασης είναι για ακόμα μία φορά στον αντίποδα σε σχέση με τη συμπεριφορά του σέττερ. Το πόιντερ είναι ο σκύλος του απότομου: μόλις αντιληφθεί την αναθυμίαση μπλοκάρει και αν είναι πολύ μακριά και πρέπει μα πλησιάσει, το κάνει με γρήγορες κινήσεις, με χτυπήματα σπαθιού όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το στάνταρ εργασίας του, για να φερμάρει έπειτα ξαφνικά και οργισμένα. Το αγγλικό σέττερ αφού αντιληφθεί την αναθυμίαση, χαμηλώνει σαν αίλουρος και προσεκτικά πλησιάζει το θήραμα για την τελική στάση. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πόιντερ στη φέρμα αποκτά μία μεγαλύτερη ακαμψία, δεδομένου ότι στις αγγλικές φυλές η φέρμα χαρακτηρίζεται από αυτό το προτέρημα.
Συνεπώς το ανέβασμα είναι υποχρεωτικό, αλλά ακόμη και αν ο σκύλος βρεθεί χωρίς να το θέλει (μορφολογία εδάφους, αντίθετος άνεμος, διάφορες άλλες αιτίες) πάρα πολύ κοντά στο θήραμα, το σταμάτημα του θα είναι πάντα πιο γλυκό από εκείνο του πόιντερ. ΣΆ αυτή την περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι το σέττερ «έπεσε σε φέρμα». Αν όλα όμως έγιναν κανονικά (ανοικτό τερρέν, ευνοϊκός αέρας, βλάστηση όχι πολύ υψηλή, ιδανικό θήραμα όπως η πεδινή, η οποία είναι έτοιμη να πετάξει και δεν ποδαρώνει πολύ) θα δούμε τον Trailer μας να τεντώνει το λαιμό να κάμπτει το πίσω σύστημα και να σκληραίνει την ουρά, ενώ το ακρορίνιο ανασηκώνεται προς την κατεύθυνση της αναθυμίασης. Επειδή αυτή διαδίδεται στον αέρα με τη μορφή κώνου, το σέττερ μπορεί και να την αντιληφθεί στο πιο υψηλό του σημείο: αλλά το κεφάλι αν και πρέπει να είναι πάνω από τη γραμμή του ακρωμίου, δεν πρέπει να την ξεπερνάει υπερβολικά. Το αγγλικό σέττερ το οποίο κρατάει το κεφάλι αρκετά ψηλά, με το λαιμό να προεξέχει ξεκάθαρα από τη γραμμή της ράχης, είναι «ελαττωμένο» όπως και εκείνο που κρατάει το κεφάλι χαμηλά με το ακρορίνιο προς το έδαφος.
Συνεπώς μετά τα τελευταία μέτρα τα οποία γίνονται με ένα μοναδικό σύστημα (το οποίο θαυμάσια περιγράφηκε σαν «μία κίνηση των άκρων τόσο αρμονική που συχνά, αν η βλάστηση είναι λίγο ψηλή, δίνει την εντύπωση ότι μετακινείται χάρη σε κάποια μαγική δύναμη, τραβηγμένο από ένα αόρατο σκοινί, έχοντας μετατραπεί τα πόδια του σε ρόδες»)… ο σκύλος μας μένει στη φέρμα με μία κλασσική πόζα η οποία είναι η βάση των άπειρων άλλων στάσεων, πάντα πολύ τυπικών, οι οποίες είναι μέρος του ρεπερτορίου του. Έτσι η κάμψη των άκρων (ευνοημένη από τη βραχύτητα του αντιβραχίου σε σχέση με το βραχίονα) την οποία οι Γάλλοι μεταφράζουν με τη γνωστή φράση : «le setter anglais est pres de terre» που μεταφράζεται σΆ ένα καλπασμό ξυραφιστό αλλά και ικανό να ευνοήσει μία φέρμα λίγο ή πολύ σε κάμψη. Επομένως, τραβηγμένος όσο το δυνατόν περισσότερο προς τα εμπρός ο λαιμός (ο οποίος στους μεγάλους καλπαστές πρέπει να είναι μακρύς τουλάχιστον όσο το κεφάλι και να φτάνει τα 4/10 του ύψους στο ακρώμιο) που προεκτείνεται μέχρι το ακρορίνιο, η γραμμή της ράχης πρέπει να έχει κλήση προς τα νώτα, τα οποία χαμηλώνοντας, λόγω της κάμψης των πίσω άκρων, πρέπει να μένουν αρκετά κοντά στο έδαφος, ενώ η ουρά, μόλις πιο ψηλά, ανασηκώνεται προς την άκρη της. Δεν πρέπει όμως να είναι πολύ ψηλά διότι, αν και αυτή η συμπεριφορά είναι συνώνυμο μεγάλης κυνηγετικής μανίας τη στιγμή της συνάντησης, χαλάει τη συνολική εικόνα. Λυπάμαι αλλά δεν είμαι σύμφωνος με τους άγγλους και αμερικάνους σεττερόφιλους (αν και έχουν μείνει πραγματικά ελάχιστοι εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποιούν τη φυλή για το κυνήγι) οι οποίοι έχουν επιλέξει μερικές γραμμές αίματος μΆ αυτή την άκομψη στάση. Μετά από μεγάλους εκτροφείς όπως ο Laverack και ο Llewellyn, υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι ευνόησαν την ουρά στη φέρμα όχι μόνο ψηλά, αλλά σαν κυπαρίσσι (απαίσιο θέαμα) με τη δικαιολογία ότι έτσι μπορούν να τη βλέπουν μεταξύ των υψηλών χόρτων όπου βρίσκεται το θήραμα και θα μπορούσε να κρύβει ολόκληρο το σώμα του σκύλου: κυρίως αν αντίθετα από την ουρά, ο κορμός χαμηλώνει και κρύβεται περισσότερο. Οι γραμμές αίματος οι οποίες προέρχονται από αυτές τις γενεαλογίες, αν και έχουν βελτιωθεί με τον καιρό σε ότι αφορά αυτό το σημείο, χαρακτηρίζονται ακόμα από την ουρά η οποία στη φέρμα, παρότι φέρεται σαν σημαία, δεν λαμβάνει εκείνη την απότομη αποκοπή προς τα επάνω κάτι το οποίο είναι γνώρισμα εκείνων των οικογενειών σέττερ που περιγράψαμε.
Η ουρά στη φέρμα δεν πρέπει ποτέ να ταλαντεύεται ούτε να δονείται, αλλά πρέπει να είναι πάντα άκαμπτη ακόμα και όταν ο σκύλος ξαναρχίσει να κινείται (ποντάρισμα).
Στην κλασσική φέρμα η κάμψη, η οποία από το κεφάλι χαμηλώνει προοδευτικά προς τα νώτα, μπορεί να είναι λίγο ή πολύ τονισμένη: αλλά το εμπρός σύστημα πρέπει να παραμένει ψηλότερα, αν και όχι υπερβολικά. Ποτέ η φέρμα του σέττερ δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι το πίσω σύστημα βρίσκεται πιο ψηλά από το κεφάλι, κάτι το οποίο βλέπουμε μερικές φορές όταν το θήραμα βρίσκεται κρυμμένο μέσα στα χόρτα (όπως στα ορτύκια) και που δείχνει πάντα περιορισμένη οσφρητική δύναμη, ή την εντελώς λάθος τακτική να «παίρνει» την αναθυμίαση από το έδαφος αντί από τον αέρα.



ΜΟΤΟ 1: Ο κορμός τοποθετημένος μεταξύ των ωμοπλατών το φιδίσιο κορμί σε κάμψη, η ουρά πιο χαμηλά από τη γραμμή της ράχης αλλά καλά τεντωμένη και όλες οι αισθήσεις σε ετοιμότητα για να καταφέρουν να συλλάβουν το θήραμα. Δεν είναι λίγες οι φορές που λέω, βλέποντας τις γάτες ή τα λιοντάρια και τις λεοπαρδάλεις στην τηλεόραση, ότι αυτό είναι το πραγματικό σέττερ!!!

MOTO 2: Το πόιντερ είναι ο σκύλος του απότομου: μόλις αντιληφθεί την αναθυμίαση μπλοκάρει και αν είναι πολύ μακριά και πρέπει μα πλησιάσει, το κάνει με γρήγορες κινήσεις, με χτυπήματα σπαθιού όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το στάνταρ εργασίας του, για να φερμάρει έπειτα ξαφνικά και οργισμένα.

http://www.alfa-omega.gr/article.asp?AID=4636

:cool:

SETTER 73
12-17-2010, 06:20 PM
Συμπληρωνο απλως ,ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ.